23 października 2011

| przez

Domowe studio czyli jak zacząć cz.1

Ostatnio kilka osób pytało mnie, jak zbudować tanie domowe studio. Moja rada jest taka: aby zacząć, wystarczy około 35.000 zł na podstawowy sprzęt. Żartowałem :) Wystarczy 20.000 zł.

No dobrze, teraz już poważnie. Gdy jakiegokolwiek profesjonalistę pyta się, jaki sprzęt warto kupić, to zawsze wymienia on bardzo zaawansowany sprzęt, gdyż każdy inny wydaje mu się całkowicie beznadziejny. Ale amator nie potrzebuje najczęściej takiego, jemu wystarczy coś znacznie, znacznie tańszego.

Zacznijmy od wyjaśnienia, dlaczego sprzęt profesjonalny jest taki drogi.
Najłatwiej będzie to pokazać na przykładzie. Na sesji do magazynu Forum zrobiłem około 4.000 klatek w studio, z tego 1.300 pierwszego dnia. Zaczęliśmy pracę około 9:00, a skończyliśmy po 23:00. Z czystek matematyki wynika, że błyskały co 42 sekundy. W rzeczywistości fotografowałem seriami, kilkanaście klatek co 2-3 sekundy, minuta na przebranie i następne. I tak przez kilkanaście godzin bez żadnych problemów, bez przerw spowodowanych przegrzaniem się lamp. Profesjonalny sprzęt musi wytrzymać znacznie więcej niż amatorski.
Druga sprawa to stabilność. Muszę mieć pewność, że każdy błysk, bez względu, czy lampa pracuje 2 minuty czy 12 godzin, będzie miał dokładnie taką samą moc i kolor. Tamtego dnia powstało około 80 finalnych zdjęć do magazynu i nie mogłem sobie pozwolić, by potem każde z nich miało inną temperaturę barwną. Oczywiście, powiecie, że ustawienie balansu bieli to jeden klik. Zgadza się. Ale wyobraźcie sobie, że pracujemy na zestawie 3 lamp, które oświetlają postać z trzech stron. Robimy 1000 klatek i za każdym razem każda lampa ma odchyłkę w temperaturze błysku o 100 stopni Kelvina. Do tego niech  moc błysków różni się o 1/1 przesłony. I nawet nie muszę obliczać, ile różnych wersji błysku dostaniemy. Będzie ich dokładnie tyle, że zobaczymy różnicę między zdjęciami.
Tylko, że to wszystko nie ma znaczenia gdy robimy zdjęcia teściowej. Albo swojej dziewczynie. Nawet, jeśli zobaczymy różnicę między poszczególnymi klatkami, to nie będzie dla nas problemem posiedzieć nad obróbką aby zniwelować różnicę. Nie będzie zresztą tych zdjęć oglądał grafik w agencji reklamowej, zauważający zmianę balansu bieli o 3 Kelviny :)
Kolejna rzecz to trwałość i ergonomia. Jeżeli softboks się niewygodnie rozkłada to robiąc to dwa razy dziennie będą strasznie klął na niego. Jeśli ktoś robi to dwa razy w miesiącu to przymknie na to oko, skoro zapłacił za niego 10 % ceny profesjonalnego softboksu. Mój najstarszy soft ma 12 lat i jest ciągle w bardzo dobrym stanie, choć przeżył już tysiące składań. Oczywiście, że trochę już pożółkł, ale do delikatnych portretów jest znakomity ze swoim ciepłym światłem.

Zbudujmy więc teraz najtańsze z najtańszych domowe studio portretowe :) Budżet? około 100 zł !!!
W tym celu udamy się do najbliższego sklepu budowlanego, gdzie mają prawie wszystko co nam potrzeba.
Kupujemy zwykły budowlany halogen ze statywem, jak starczy pieniędzy, mogą być dwa. Będziemy potrzebowali minimum 500W. Im więcej, niby tym lepiej, ale musimy pamiętać o rachunku za prąd i o wysokich temperaturach, jakie taka lampa wytwarza. Następnie kupujemy zwykły biały styropian do ocieplania ścian. Wielkość arkuszy musi być dostosowana do wielkości naszego domowego studia, tak, aby można było łatwo nimi operować. Dwa-trzy arkusze powinny nam wystarczyć. Po ostatni potrzebny artykuł musimy iść do sklepu papierniczego, gdzie dostaniemy kalkę techniczną w roli.
Jeżeli nie zmieścimy się w budżecie, to na początek możemy sobie podarować kalkę.

Na koniec, jak tego wszystkiego użyć. Jedne, o czym musicie pamiętać, to ustawienie balansu bieli  w aparacie na 3200 K i oczywiście praca na RAWie. Wtedy poradzicie sobie na pewno z obróbką takich zdjęć.

Mając jedną lampę możemy użyć jej na kilka sposobów np. :
1. Świecimy nią pionowo w górę, odbijając światło od sufitu, a ekranami ze styropianu doświetlamy twarz od dołu.

2. Świecimy ostrym bezpośrednim światłem na twarz, doświetlając ekranami w kontrze.

3. Świecimy na postać światłem odbitym od ekranu. Drugi ekran może doświetlać cienie.

Regulując odległość lamp od ekranów oraz od modela, możemy uzyskać różne efekty miękkości światła.
Jeżeli mamy dodatkowo kalkę, możemy jeszcze bardziej zmiękczać światło, nawet już to odbite. Natomiast przy świetle dziennym, kalka umieszczona na oknie daje nam piękny naturalny softboks.

Może to wszystko wygląda śmiesznie, ale gwarantuję, że uzyskiwane w ten sposób efekty śmieszne nie będą, jeśli popracujecie nad zdjęciem.
Ale jest jedno ale… Pracując w ten sposób, można bardzo łatwo podnieść temperaturę na sesji. Do uzyskania pożaru włącznie. Więc UWAGA!!! NALEŻY BARDZO UWAŻAĆ NA HALOGENY UMIESZCZONE BLISKO ŁATWOPALNYCH MATERIAŁÓW, JAK NP. KALKA. Przeczytajcie dokładnie instrukcje halogenów, gdzie będzie informacja, jak blisko można ustawiać je od innych przedmiotów. Żeby potem nie było, że nie ostrzegałem :)

Jutro napiszę, jak zbudować studia za 1000 zł :)

Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

18 października 2011

| przez

Canon otwiera Archiwum X

Świat fotograficzny obiegła dziś ważna wiadomość o nowym flagowym aparacie Canona 1D X . Jak zwykle, wszystko jest szybsze, większe i lepsze :) Tym razem jednak wbrew pozorom rewolucja rzeczywiście się odbyła. Najważniejsza zmiana te rezygnacja z matrycy APS-C na rzecz pełnej klatki. Reporterzy korzystający do tej pory ze starej „jedynki”, będą musieli się przestawić na inne używanie obiektywów, niż do tej pory. Miłośnicy wtykania obiektywu w sam środek akcji będą zachwyceni, ale ci fotografujący z daleka już nie za bardzo. 12 klatek na sekundę, a nawet 14, jeśli pracujemy na jpg’ach to dobry wynik, ale nie rewolucyjny. Za to czułość podciągnięta  do astronomicznej 204.800 ISO to jest coś. Myślę, że da się teraz zrobić zdjęcia kosmicznej czarnej dziury na niebie. Oby tylko gwiazdy nie robiły flary w obiektywie :)

Nie jestem w stanie teraz wyobrazić sobie zastosowania takiej czułości, ale na pewno ktoś szybko je znajdzie. W zasadzie to już je wymyśliłem. Wczoraj robiłem sesję modową w postindustrialnych krajobrazach, którą wymyśliliśmy sobie w ostatniej chwili. Ostatnie zdjęcia robiłem już na oparach światła, bo „trochę” pomyliły mi się godziny. Byłem pewny, że słońce zachodzi później…   
Musiałem więc użyć najwyższej czułości w moim Canonie. Zdjęcia zrobiłem, choć sam już niewiele widziałem w wizjerze mimo obiektywu 1,4. Gdybym miał do dyspozycji nowego Canona z jego normalną czułością 51.200 ISO to mógłbym pewnie jeszcze przez dwie godziny robić zdjęcia :)
Nie będę powtarzał pozostałych danych aparatu, jeżeli interesujecie się cyferkami to poczytajcie sobie TU
Ja teraz tym bardziej czekam na następcę mojego 1Ds mk3. A na razie: Nikon – twój ruch!
fot. Canon
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

17 października 2011

| przez

Nowa Lavazza

Właśnie pojawił się w sieci nowy kalendarz Lavazza. Nie jest on jeszcze tak znany jak kalendarz Pirelli, jednak wcale nie ustępuje mu rozmachem, a pewnie i budżetem:) Obserwuję kolejne wydania już od ponad 10 lat i zawsze czekam na to, co przyniesie następna odsłona.
Tym razem Lavazza zrobiła bardzo ciekawy i dosyć odważny krok. Na zdjęciach możemy zobaczyć autoportrety fotografów, którzy pracowali przy wcześniejszych edycjach. Gdy usłyszałem, o tym pomyśle, niezbyt wyobrażałem sobie, jak może to wyglądać. Jednak nie zawiodłem się (w większości…), fotograficy stworzyli obrazy, które chce się oglądać. Nie zabrakło pięknych kobiet, ani żartobliwego podejścia do samych siebie. Jak zwykle tylko Annie Leibovitz nie trafiła w mój gust. Co jak co, ale nie chciałbym cały miesiąc patrzeć na jej zdjęcie. Na szczęście nie będę musiał, bo szanse, że ten kalendarz trafi do moich rąk, są całkiem podobne do wygrania 6 w totolotku :)

To teraz zróbcie sobie dużą kawę, a najlepiej kilka i obejrzyjcie wszystko sami na stronie Lavazza. Znajdziecie tam nie tylko zdjęcia, ale też dużo materiałów z produkcji zdjęć i to nie tylko z najnowszego kalendarza. Znakomity serwis.

Mnie spodobały się najbardziej te zdjęcia :

Erwin Olaf

Thierry Le Goues
Mark Seliger
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

15 października 2011

| przez

Agencje wspominają Steva…

Z tego, jak wielki wpływ na nasze życie miał i nadal ma Steve Jobs, nie wszyscy zdają sobie sprawę.  Wiele osób pewnie nigdy tego nawet nie zauważy. Natomiast środowisko grafików i agencji reklamowych to już inna sprawa. Tu nawet, jeśli chłopaki nie pracują na Makach (dziewczynki też :)), to zdają sobie sprawę z wpływu Apple i Steve’a na rozwój sprzętu i oprogramowania.

Nie dziwi mnie więc, że wiele agencji postanowiło oddać mu hołd. Nie chcę tu rozstrzygać, na ile było spowodowane to potrzebą serca, a na ile marketingiem….
Prace, które powstały, docierają chyba do każdego fana Apple… Często jest to  genialnie proste wykorzystanie infografiki znanej z Maków. Zestawienie wszystkich prac możecie zobaczyć na tym 
blogu.

Te zrobiły wrażenie na mnie.

Advertising Agency: DDB, Cairo, Egypt
Creative / Art work : Muhammad Salah

Advertising Agency: Leo Burnett Colombia
Copywriter: Marvin Leiva
Art Director: Jorge Valencia
Advertising Agency: San José, Costa Rica
Creative Director: David Carvajal
Art Director / Copywriter: David Carvajal

Advertising Agency: ACTIF Advertising Agency, Costa Rica
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

14 października 2011

| przez

Po prostu

Powiem tak: Jestem zadowolony. Bo co tu więcej pisać, jestem zadowolony z tych zdjęć, a to dosyć rzadkie u mnie :)
Po lewej stronie jest Sonia, po prawej Klaudia Żogała. Aby było Wam łatwiej je rozróżnić, powiem, że Klaudia ma minimalnie niższą barwę głosu, a Sonia jest wyższa o 0,5 cm. Teraz już będziecie mogli je rozróżniać tak samo, jak ja. Czyli po ubraniach :) Na szczęście dziewczyny miały inne spódnice na sesji i tylko dzięki temu wiedziałem, jak do nich się zwracać.

Światło zrobiłem tutaj najprostsze z możliwych. Jedna lampa ze standardową czaszą świeci w ścianę po prawej stronie. Natomiast z lewej strony stoją tylko ekrany ze styropianu. I to wszystko. Ostatnio zauważyłem, że coraz mniej źródeł światła stosuję :)

Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

13 października 2011

| przez

Wiejski tuning aparatu

Jestem w stanie zainteresować się jakimś aparatem ze względu na jego design. Bardzo sobie cenię wysiłek inżynierów i projektantów, by sprzęt wyglądał dobrze i przy tym był ergonomiczny.
Nie dziwi mnie też, gdy Leica czy Hasselblad robią limitowane serie wykończone tytanem albo platyną. Sprzęt jest wtedy astronomicznie drogi, ale w pełni użyteczny. Jasne jest, że nikt nie będzie zabierał takiego Hasselblada na sesję w kopalni, a co najwyżej wyciągnie go w niedzielę z sejfu, by jeszcze raz go wypolerować.

Gdy więc zobaczyłem „limitowaną” i „ekskluzywną” wersję Sigmy to padłem ze śmiechu.
Aparat wygląda jak Mercedes po wiejskim tuningu, choć stwierdzenie to jest obraźliwe dla Merca. Sigma z jej manią wielkości obiecuje 46 Mpix. Oczywistą oczywistością jest, że to nieprawda. Sigma zresztą przyznaje się, że tak naprawdę SD1 ma rozdzielczość 4800 x 3200 x trzy warstwy. Jeżeli więc zrobicie zdjęcie, zobaczycie realną rozdzielczość 15 Mpix.

Nie mam nic przeciw Sigmie, ale KTO by chciał zapłacić 9999 euro za te okropne drewniane okładziny??? Nawet nie da się z tymi założonymi drewienkami robić wygodnie zdjęć. Nie ma to jak pewny-śliski uchwyt :)
No i ten wygląd…. Widzieliście coś gorszego? Polecam obejrzeć zdjęcia w pełnej rozdzielczości, widać , że to ręczna robota, choć w tym przypadku to nie zaleta.

wszystkie zdjęcia pochodzą STĄD
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

12 października 2011

| przez

Czas wszystko zmienia

Te górnolotne stwierdzenie chcę odnieść do bardzo banalnej niby kwestii, czyli jak sami podchodzimy do obróbki naszych własnych zdjęć.
Przeglądałem dzisiaj bibliotekę w poszukiwaniu zdjęć dla klienta i przy okazji zacząłem się zastanawiać, jak dzisiaj obrobiłbym niektóre zdjęcia. Bo to, że będę inaczej na nie patrzył, jest pewne.
Czynników, które wpływają na nasz sposób myślenia o tym jak fotografia powinna wyglądać,  jest bardzo wiele. Od aktualnego stanu humoru, wpływu innych zdjęć, które ostatnio widzieliśmy po estetykę, do której chcemy dążyć i naszą wiedzę.
Postanowiłem szybko sprawdzić, jak dzisiaj wywołam zdjęcie, które kiedyś już obrobiłem i byłem zadowolony z efektu. Akurat trafiłem na zdjęcie, które pamiętam, że podobało mi się kolorystycznie.
Nie porównując nic, zacząłem ustawiać wszystko od zera. Dopiero, gdy skończyłem, porównałem oba zdjęcia. Najważniejszą różnicą jest podejście do koloru. Kiedyś podobało mi się ciepła tonacja, dzisiaj wybrałem czystsze biele.
Nowsza wersja Aperture znacznie lepiej radzi sobie też z czerwieniami, nie są płaskie i mają znacznie więcej szczegółów. Fotę robiłem Canonem 20D.

W zasadzie każde stare zdjęcie w tej chwili wywołałbym dzisiaj inaczej. I to jest najlepszy powód, by trzymać zawsze pliki RAW . Ciekawy jestem, jak wywołam to zdjęcie za rok czy dwa?

Ten przykład celowo wybrałem taki, bo tu nie ma zbyt wielu możliwości wywołania w sposób „normalny”. Oczywiście, pomijam stosowanie super filtrów zmieniających obraz kompletnie. Ale już obrabiając np. portret, można znaleźć dzisiaj zupełnie inną estetykę zdjęcia.
Może więc w Waszych archiwach jest sporo niepozornych zdjęć, które po nowej obróbce uznacie za bardzo dobre :)

Tak wywołałem w 2006  roku
A tak dzisiaj
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

11 października 2011

| przez

Backup sprzętu

Wczoraj w komentarzach Igi poruszył ważną sprawę, oprócz backupu danych przydaje się backup sprzętu. To trochę trudniejsza sprawa, bo kupno dysku to nie jest astronomiczny wydatek, ale drugie body, czy obiektyw to już trochę gorzej.

Właściwie każdy sprzęt może się zepsuć, a najgorszy moment to awaria w trakcie ważnej sesji. Ja stosuję zasadę ograniczenia ryzyka. Jak to wygląda?
Jeżeli jadę na bardzo ważną sesję, gdzie będę potrzebował czterech lamp to oczywiście wezmę jeszcze z dwie zapasowe. Tak samo z optyką, nawet, jeśli mam już pewność, że będę pracował na konkretnym obiektywie, to wezmę też inne z podobną ogniskową. Tak na wszelki wypadek. I jeszcze jeden zupełnie inny, bo czasem nawet najlepszy pomysł nie sprawdza się w praktyce.

Podobnie robię z osprzętem, statywami, softami, czaszami itd. Jeżeli tylko mogę zabrać ze sobą więcej to robię to. Zawsze jednak w końcu dotrzemy do granic naszych możliwości sprzętowych i do wykorzystania całego naszego sprzętu. Co wtedy pozostaje? Telefon do przyjaciela :)

Dochodzimy tu do rozwiązania, które nie jest łatwo skopiować i wprowadzić w życie. A przynajmniej nie w parę dni. Ja zawsze wychodziłem z założenia, że znacznie korzystniejsza jest dla wszystkich współpraca, niż konkurencja.
Bo co mogę zyskać, jeśli w krytycznym momencie nie pożyczę obiektywu „konkurencyjnemu” fotografowi? Nic! Nie dostanę jego zlecenia, którego on nie będzie mógł zrobić. Nie zbuduję przewagi nad nim. Natomiast, jeżeli pożyczę mu wtedy obiektyw, to sam będę mógł liczyć na jego pomoc w przyszłości. To jest tak prosta zasada, że aż wielu jej nigdy nie zrozumie…

Aby móc się wymieniać sprzętem, potrzebna jest jeszcze kompatybilność. Dlatego razem ze znajomymi staramy się kupować sprzęt tych samych firm. Dzielimy się nawzajem doświadczeniami, co jak działa i nawzajem przekonujemy się do konkretnych marek. Dzięki temu praktycznie wszyscy znajomi fotograficy mają Canony. Kiedyś wszyscy pracowaliśmy na Bowensach, teraz po kolei przechodzimy na Elinchrom.

Wiem, że moja rada jest naiwnie prosta, ale postarajcie się dogadać w kilka osób, które się w miarę lubią i ufają sobie, by współpracować i pożyczać sobie nawzajem sprzęt, czy nawet wspólnie realizować pewne tematy.
To w końcu stara polska zasada:  Kupą Mości Panowie :)))

Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

10 października 2011

| przez

Raz, dwa, trzy – psujesz się ty!

Nie jestem wielkim hazardzistą. A już zupełnie nie jestem skłonny do ryzyka, jeśli chodzi o bezpieczeństwo moich zdjęć. Pisałem już kiedyś, w jaki sposób dbam o backup moich bibliotek Aperture.

No i właśnie okazało się, że moja ostrożność przyniosła efekty. Padł mi bowiem dysk z kopią mojej głównej biblioteki Aperture. Na szczęście była to tylko kopia i do tego trochę nadprogramowa, bo trzecia. Normalnie mam dwie kopie, z tego jedna zawsze jest w innym miejscu, niż biblioteka. Ta trzecia była zrobiona całkiem dodatkowo, bo akurat miałem wolne miejsce. 
Teoretycznie więc nic się strasznego nie stało. Muszę tylko wysłać dysk do serwisu, bo jest na gwarancji i pewnie bez problemu dostanę nowy. Ale… Jeszcze parę miesięcy temu na tym dysku trzymałem właśnie główną bibliotekę… Kolejnym problemem jest to, że nie był to jakiś tani dysk, a Western Digital z najwyższej półki. Tylko teoretycznie brałem pod uwagę, że może paść taki dysk. To, że stało się inaczej, potraktujcie jako przestrogę!
To kto dzisiaj kupuje dysk, by zrobić kopię zdjęć?
PS. Jak mówi Tomek: Ludzie dzielą się na tych sprzed backupu i tych po backupie :)
Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej

9 października 2011

| przez

Po czesku jeszcze raz…

Winny jestem jeszcze ostatnie spojrzenie na Czechy, jako miejsce pełne abstrakcji i specyficznego humoru. Tam ciągle zdarzały mi się dziwne historie.
Pewnego dnia, przechodząc z kumplem przez rynek w Jicinie, gdzie akurat były rozłożone najróżniejsze stoiska targowe, mój wzrok przyciągnęła duża przyczepa kempingowa z wietnamskim jedzeniem.
Trochę już znudziły mi się knedliki i miałem ochotę na coś innego. Podszedłem bliżej, by przyjrzeć się menu i w tym momencie gwałtowny podmuch wiatru poderwał do góry wielki parasol osłaniający stolik . Byłem najbliżej, więc szybko złapałem go, by nie przewrócił się. Z drugiej strony złapał go jakiś Czech i bardzo szybko coś zaczął mi tłumaczyć. Wietnamczyk, siedząc w swojej przyczepie, również coś po czesku krzyczał do mnie, nie przerywając jednak mieszania makaronu. Trochę to potrwało, nim zrozumiałem, że oni chcieli złożyć parasol, podczas gdy ja próbowałem go cały czas rozłożyć na nowo. Mój kumpel pokładał się ze śmiechu, widząc nasze próby opanowania parasola, a Wietnamczyk, w końcu właściciel parasola, non stop mieszał makaron i tylko wydawał nam polecenia, zamiast samemu nam pomóc…

Jeszcze więcej zabawy mieliśmy z autobusami. Próby zrozumienia rozkładu jazdy autobusów wiszących na przystankach, przekraczały nasze zdolności intelektualne. Co więcej, gdy poprosiliśmy o pomoc Kajetana, który jest przecież Czechem, on też stwierdził, że nie potrafi się w tym rozeznać. Jedyną szansą dla nas było zawsze sprawdzenie rozkładu w internecie. Autobusy zawsze pojawiały się wtedy, gdy według rozkładu nie powinno ich być.

Spotykałem też świetne napisy. Do moich ulubionych należy ten sprzed knajpy w Kutnej Horze :

W środku znalazłem ciekawą instrukcję, wiszącą nad pisuarami: Prosimy nie wrzucać niedopałków do pisuaru, wyciągamy je tymi samymi rękami, którymi przyrządzamy Wam drinki.

Codziennik Artura Nyk – blog o fotografii reklamowej