28 marca 2024

| przez

10. Jak wybrać oświetlenie fotograficzne – Lampy LED

Maserati MC 20. Oświetlenie samochodu i bruku zrobione jednym mieczem świetlnym.

Światło jest najważniejsze!

Bez światła nie ma fotografii. Ale każdy fotograf będzie potrzebował czego innego. Dzisiaj zastanówmy się co jest dla kogo i jak wybrać dobre światło na początek kariery fotograficznej. Porozmawiamy o lampach LED, a o lampach błyskowych przeczytacie w kolejnym artykule. Założenie jest takie, by przy ograniczonym budżecie kupić maksymalnie uniwersalne dla nas oświetlenie.

Po pierwsze, mamy do wyboru dwa rodzaje lamp: błyskowe lub LED czyli światło ciągłe. Każde z nich ma swoje zalety i wady. Bardzo prawdopodobne jest, że będziecie potrzebowali kiedyś jednego i drugiego. Ale od czegoś trzeba zacząć.  Może więc zacznijmy od końca. Zamiast wybierać lampy, zastanówmy się w jakich sytuacjach możemy potrzebować światła. 

Pierwszy podział, to rodzaj miejsca gdzie użyjecie lamp, czyli plener lub studio. Uznajmy, że plener, to każde miejsce, gdzie będziemy musieli korzystać z zasilania bateryjnego. Będzie to więc plaża, ulica, park, ale też np. sala weselna. Studio natomiast to miejsce, gdzie będziemy mieli do dyspozycji prąd. Może to być np.: mieszkanie, garaż,  przydomowy ogródek itd.

Światło ciągłe jest najprostsze w użyciu. Jest dla nas naturalne, dokładnie widzimy jak się układa na modelu, przedmiotach czy we wnętrzu. Możecie nic nie wiedzieć o oświetlaniu planów, a intuicyjnie dacie sobie radę. Cały czas będziecie mogli obserwować jak zmienia się oświetlenie w trakcie przestawiania światła lub zmiany modyfikatorów. 

Natomiast wadą jest zwykle jego ilość. Wprawdzie nowoczesne lampy LED dają bardo duże ilości światła, to ciągle jest go mniej, niż potrafi dostarczyć lampa błyskowa. 

Zastanówmy się nad kilkoma typowymi sytuacjami, gdzie potrzebujemy lamp. Przeanalizuję   jak przy takich zdjęciach poradzą sobie przenośne i studyjne lampy LED.  W następnym artykule opowiem jak w tych samych sytuacjach sprawdzą się przenośne i studyjne lampy błyskowe.

Kontynuuj →

22 stycznia 2024

| przez

9. Mit 2 – Jasny obiektyw zawsze jest najlepszy 

BMW 430i Coupe
To zdjęcie zrobiłem jeszcze moim poprzednim standardowym zoomem z czasów pracy na lustrzankach. Ale jest to też ciemniejsza wersja profesjonalnego obiektywu. Canon R5, obiektyw Canon EF 24-70 mm f/4 L IS, ISO 100  6s  f/11  30 mm 

Jaki potrzebujemy obiektyw? Powiem od razu, wcale nie ten topowy!

Prowadzę warsztaty od kilkunastu lat, przeszkoliłem dużo osób i mogę powiedzieć jedno. Większość ludzi, która przychodziła na moje szkolenia miała obiektywy droższe niż ja mam. Najczęściej były to stałki o jasności f/1,2 lub zoomy f/2,8 czyli najdroższe obiektywy w linii producenta. Oczywiście są to obiektywy o absolutnie najwyższych parametrach, dające minimalne zniekształcenia, wybitną ostrość przy otwartej przysłonie i najwyższą rozdzielczość optyczną. Czy chciałbym mieć takie obiektywy? Oczywiście, że tak! Tak samo jak chciałbym mieć Ferrari. Tylko, że nie pojechałbym Ferrari do sklepu po zakupy, kilkaset kilometrów na sesję, na wakacje z rodziną, czy do centrum zimą w czasie największych korków. Wtedy wybrałbym po prostu solidne kombi. 

Kontynuuj →

17 stycznia 2024

| przez

8. Obalamy mity – Pełna klatka nie zawsze jest lepsza

Pełne klatki Canon R5 i RP i świetny malutki APS-C Canon R50
Pełna klatki Canon R5 i RP i świetny malutki APS-C Canon R50

Obiecałem, że będzie bardziej konkretnie w kwestii jaki sprzęt kupić. Nie polecę wam wprawdzie konkretnego aparatu, ale postaram się obalić kilka mitów. Na początek ten o wyższości pełnej klatki. Nie oznacza to, że będę teraz namawiał do zakupu aparatów APS-C czy M3/4. Chce dać wam tylko szersze spojrzenie na ten temat. Mam nadzieję, że dzięki temu bardziej świadomie i łatwiej podejmiecie decyzję o zakupie aparatu.

A przy okazji złoże deklarację jak specjaliści wypowiadający się na temat kredytów frankowych: mam pełną klatkę jako główny aparat, a APS-C jako dodatkowy do innych celów.

Mit 1 – Tylko pełna klatka nadaje się dla profesjonalisty

Większość ludzi tak twierdzi, ale gdy ich zapytamy, to tylko część potrafi to uzasadnić. Generalnie aparaty pełnoklatkowe są najczęściej tymi najdroższymi i mającymi najwięcej funkcji. Mają najwyższe rozdzielczości, najlepsze wizjery i ekrany. Można tu wyliczać i wyliczać. Ale nie każdy potrzebuje tego wszystkiego. Skupię się na kilku najważniejszych cechach, które są istotne przy decyzji wyboru aparatu.

Kontynuuj →

31 grudnia 2023

| przez

7. Kupujemy aparat. Czyli o wyższości Canona nad Nikonem. Albo odwrotnie.

Canon EOS 1 Ds mk3 - topowy aparat cyfrowy Canona
Mój Canon 1Ds Mk3 – ale to była jakość! I cena !

Wiadomo od zawsze, że jedną z najciekawszych rzeczy w byciu fotografem jest możliwość udowadniania na forach, że to nasz aparat jest tym najlepszym i jedynym jaki powinno się kupować. Ja już od bardzo dawna nie probuję nawet nikogo przekonywać, że Canon jest najlepszy, bo to jałowa dyskusja. Żeby było wszystko jasne, ja od 1990 roku pracuję na Canonach, bo te mi pasują. A jak dostanę Nikona do ręki, to się męczę, bo tam wszystko jest na odwrót zrobione. I tak samo trudno robi mi się zdjęcia na każdym innym systemie. Nie wiele brakowało, a wszedłbym kiedyś w Pentaxa, Minoltę lub Nikona. Zastanawiałem się nad każdym z tych systemów i tak naprawdę tylko przypadek spowodował, że trafił mi się Canon. 

Ale po latach pracy trudno mi już przestawić się na coś innego. Choć to nie przyzwyczajenie jest tu najważniejsze. Co w takim razie jest? Jak wybrać aparat gdy kupujemy ten pierwszy z myślą o zawodowych zastosowaniach? I teraz może was zdziwię, ale dla mnie jednym z najważniejszych kryteriów jest… to jakie aparaty mają moi dobrzy znajomi. Mówiłem, że się zdziwicie.

Kontynuuj →

14 września 2020

| przez

Sesja do kalendarza Ascomp 2021

To już siódma edycja kalendarza Ascomp z moimi fotografiami. Nie łatwo jest co roku stworzyć koncepcję, która z jednej strony będzie spójna z oczekiwaniami klienta, a z drugiej będzie czymś nowym i interesującym dla widza. Zdjęcie, na które patrzymy przez cały miesiąc musi być mieć coś, co przyciągnie uwagę i będzie wyzwalało dobre emocje kojarzone z firmą lub produktem. Musi też być skierowane do konkretnego odbiorcy. To nie jest w końcu kalendarz z kotkami czy widokami gór, który ludzie kupują dla ładnych zdjęć, albo dla czytelnych kalendariów.

Tu mamy do czynienia z przekazem reklamowym, ukrytym za atrakcyjną treścią, który musi wygrać z konkurencją. To właśnie ten, a nie inny kalendarz ma wisieć w biurze prezesa.

Kontynuuj →

Dlaczego Retina nie jest dobra dla fotografa

Opublikowane w Apple, foto mądrości, Photoshop |

27 lutego 2017

| przez | 6 komentarzy


Gdy po raz pierwszy zobaczyłem ekran z Retiną, byłem zachwycony. Co za ostrość, detal, kolor! Zrobiłem spory test pierwszego MacBooka Pro z Retiną i byłem przekonany, że to najlepszy wybór dla fotografa. Nie sprawdziłem wtedy jednak jednej rzeczy: jak obrabia się zdjęcia na Retinie.

Przez trzy lata byłem przekonany o zaletach wysokiej rozdzielczości ekranu. Na spotkania chodziłem z iPadem z Retiną, albo gdy trzeba było,  pokazywałem zdjęcia na moim iPhonie. Efekt był rewelacyjny, fotografie wyglądały jeszcze lepiej niż na ekranie mojego matowego monitora 23″ full HD.

Jak bardzo się myliłem, okazało się na ważnej sesji, gdzie jak zawsze pracowałem z aparatem podpiętym do komputera. Ten sposób pracy, bardzo cenię za błyskawiczny podgląd zdjęcia na dużym ekranie. Zalet też jest więcej ale to temat na inny wpis. Sprawdzenie ostrości to jedna z najważniejszych kwestii i za każdym razem, gdy fotografuję ze statywu, najpierw robię próbne zdjęcia i dokładnie sprawdzam ostrość na całym zdjęciu. To była jedna z pierwszych sesji, które robiłem z nowym MacBook Pro z Retiną, pracowałem wtedy pod presją czasu jaki mi został do zachodu słońca, ale i tak dokładnie sprawdziłem ostrość zdjęcia. Była żyleta! Spokojnie skończyłem sesję i dopiero na drugi dzień, gdy oglądałem materiał na dużym monitorze zobaczyłem prawdę. Zdjęcia były lekko nie ostre!

 

Retina ma za dużą gęstość optyczną, by zawsze i bezbłędnie ocenić ostrość!

 

Czytaj więcej →

Co warte jest 50 Mpx czyli rok ( z kawałkiem ) z Canonem 5Ds

Opublikowane w Canon, sprzęt |

20 lutego 2017

| przez | 7 komentarzy
McLaren 650s

Dawno już nie pisałem, cześć z was już pewnie zapomniała o moim blogu, ale zapewniam, że ciągle żyję i mam zamiar nadal pisać. Na karteczkach przylepionych koło monitora mam wypisane tematy, które chcę poruszyć, motywację już też w sobie znalazłem, przydadzą mi się jeszcze tylko wasze komentarze, bym widział, że czytacie :)

Dzisiejszy post zaplanowany miałem już bardzo dawno temu, miał się ukazać w lipcu 2016, kiedy to minął rok używania 5Ds, ale zerwałem wtedy ścięgno Achillesa, co unieruchomiło mnie na kilka miesięcy, zaraz potem zmarła moja Mama i blog, a także wiele innych spraw stało się bardzo mało istotne..

Teraz już jestem na chodzie i wracam coraz bardziej intensywnie do pracy, obiecałem też sobie, by regularnie pisać. Na początek raz w tygodniu, potem może częściej.  Jeśli więc kiedyś lubiliście czytać mojego bloga, to zapraszam znów. Czytajcie, komentujcie, udostępniajcie albo po prostu zostawcie jakiś znak, że tu byliście :)

Na Canona 5Ds przesiadałem się po siedmiu latach pracy na 1Ds mk3, którego uwielbiałem. I chociaż jakość zdjęć z tej Jedynki była wciąż bardzo dobra, to technologia ( i konkurencja ) szła do przodu, a ja z coraz większą niecierpliwością oczekiwałem 1Ds mk4. Na mojej liście marzeń była przede wszystkim większa rozdzielczość i szerzej rozstawione punkty autofokusa.  Gdy Canon zapowiedział wprowadzenie do sprzedaży 5Ds, ustawiłem się natychmiast w kolejce i jako jeden z pierwszych w Polsce kupiłem go. Dosyć szybko też przeprowadziłem dokładny test jakości obrazu w porównaniu do najważniejszego konkurenta czyli Nikona 810D, a także Canona 5D mk3. Oba artykuły na ten temat możecie przeczytać na moim blogu tu i tu.

Teraz, po ponad roku intensywnej pracy na 5Ds, mogę jednak powiedzieć o wiele więcej. Zacznijmy od minusów: Czytaj więcej →

Rejs mojego życia

Opublikowane w do kawy, Mamiya, plenery, podróże |

21 kwietnia 2016

| przez | 9 komentarzy
Wakacje już niedługo i tak mnie wzięło na wspomnienia. Było to dawno, dawno temu,na początku XXI wieku,  gdy cyfrowe aparaty, były jeszcze tylko w głowach wynalazców, a moim podstawowym sprzętem była Mamiya 645PRO,
Gdy byłem w podstawówce, wpadła mi do ręki książka „Znaczy Kapitan” Karola Borchardta. Zaczytywałem się nią razem z mamą, śmiejąc się do bólu i marząc o przeżyciu czegoś podobnego. Ale przecież to co opisuje autor, działo się w latach dwudziestych i trzydziestych. To było marzenie, jedno z tych, o których wiesz, że nigdy się nie spełnią. Popłynąć wielkim żaglowcem, zobaczyć ciepłe egzotyczne porty, zejść na ląd krokiem wilka morskiego i jeszcze na dodatek wiedzieć do czego jest konkretny sznurek :)
Szans nie poprawiało moje podejście do wody, której się po prostu trochę boję….
I kiedyś nagle dostaję telefon od Seby, mojego asystenta.
– Artur, jest rejs na Pogorii, płyniemy ????!!!!  No dobra, myślę, czemu nie. Raz już byłem na Mazurach, parę razy na Jeziorze Żywieckim, mogę spróbować i na Pogorii, w końcu to blisko. Ok, mówię, ale czy nie trochę za zimno nam będzie? W końcu to kwiecień.
– Nieee, nie na jeziorze Pogoria w Dąbrowie! Na żaglowcu Pogoria, na Morzu Śródziemnym!!!.
-Jasne, że jedziemy !!!!
– No to szybko, przyjeżdżaj po mnie, mamy godzinę, by zdążyć się zapisać….

Czytaj więcej →

Podejrzane sceny czyli Maroko po japońsku

Opublikowane w 5Ds, Canon, Jak to zrobiłem, plenery, podróże |

3 kwietnia 2016

| przez | 3 komentarze

Do dziś nie mogę zapomnieć mojego tłumionego śmiechu z faceta, który robił zdjęcie odległych o kilkaset metrów budynków paryskiej dzielnicy La Defense, przez szybę jadącego autobusu. Nie byłoby w tym jeszcze nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że zapadał już zmrok , więc użył lampy błyskowej.

Było to bardzo dawno temu, facet miał analogowego Nikon F401, w związku z tym nie mógł od razu zobaczyć, jak wielką gafę popełnił. Mnie natomiast, fotografowanie przez szybę jadącego samochodu, kojarzyło się już zawsze z tamtym zdarzeniem jako czymś, czego porządny fotograf nie robi. Czytaj więcej →

15 lutego 2016

| przez

Capture One – zaciskam zęby i używam. Czyli jak sam wpakowałem się na minę.

Zrzut ekranu 2016-02-14 o 21.15.55Dzisiaj będzie bardzo emocjonalny wpis ( a dla wielu po prostu kontrowersyjny ), bo będzie dotyczył mojego ulubionego oprogramowania dla fotografa, oraz powodów, dla którego musiałem go porzucić i co z tego w sumie wyszło.

Zacznę tak. Apple się kończy! Dla jednych, to oczywiste od co najmniej dziesięciu lat, inni nieustająco tarzają się ze śmiechu słysząc to hasło. A jednak to prawda. Piszę to otoczony urządzeniami Apple, bez których nie wyobrażam sobie zawodowego funkcjonowania. Dlaczego tak uważam? Już tłumaczę.

Dziesięć lat temu przeszedłem na Maki z powodu jednego programu: Aperture. Ten rewolucyjny program nie zrobił jednak oszałamiającej kariery, choć zrobił dla fotografii więcej niż się może wydawać. Adobe skopiowało bowiem jego ideę i tak powstał Lightroom. Adobe zrobiło fantastyczny chwyt marketingowy, wypuściło  całkiem nieźle działającą już, darmową wersję beta na OS X i Windows, a gdy ludzie się przyzwyczaili kazało sobie za LR płacić. Na dodatek o połowę mniej niż Apple za Aperture. Jak działało LR na początku teraz pominę, bo to zupełnie inny temat. Kontynuuj →